Film, filmiczek, filmunio 1

Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy

Nowy Rok = Nowy Niedźwiedź

Innymi słowy takie drobne postanowienia noworoczne. Stwierdziłem, że ważne, żeby napisać co i jak, bo udało mi się jakoś wyżebrać parę nowych obserwujących, a głupio byłoby to stracić. Zacznę od podstaw. W tym roku chcę pisać więcej, ale na blogu może pojawiać się mniej. Dlaczego? Cóż, stwierdziłem, że jeśli chcę realizować swoje marzenia, to muszę zacząć poświęcać czas na pisanie dłuższych form literackich. Aktualnie biorę udział w jednym konkursie (trzymajcie kciuki!) i piszę opowiadanie, które potem mam nadzieję, dam wam do wglądu. To jednak wymaga czasu. Naprawdę staram się, żeby nie zbijać bąków, co przychodzi mi z trudnością, bo jestem raczej osobą bardzo powolną i leniwą. Wiem, że to żadne usprawiedliwienie, bo takie rzeczy da się (przynajmniej do pewnego stopnia) zmienić i to właśnie robię. Moją główną motywacją jest ambicja i mam nadzieję, że uda się ją wreszcie zaspokoić... albo będę więcej smutał. Spróbujmy być jednak trochę bardziej pozytywnej myśli ;)
W najbliższym czasie może pojawić się jakiś wiersz, ale właściwie planowałem napisać coś w rodzaju krytyki pana Remigiusza Mroza (i dlaczego mam do niego negatywny stosunek) oraz zdradzić coś ze swojego projektu uniwersum nad którym pracuję. Może to zmotywuję mnie do intensywniejszego wysiłku. Ponadto zacząłem planować lepiej czas i stopniowo idzie mi lepiej, jednak nie liczę na nagłą zmianę, więc staram się być cierpliwy, i was też uprzejmie o to proszę. Z przyjemnością będę co jakiś czas publikował, ale nadal potrzebuję dużo czasu i liczę na waszą wyrozumiałość. Dziękuję wszystkim, którzy mi ją okazują. Jesteście cudowni.
Ponadto krytyka Remigiusza oraz kilka innych rzeczy może się pokazać w opcji... wideo! Kupiłem kamerkę, mam mikrofon, dobry komputer i łączę... co mi szkodzi spróbować? Chętnie poznam waszą opinię co myślicie.
Życzę wam wszystkiego dobrego w roku 2019 i nawet mimo, że czas to tylko ludzki konstrukt, niech będą to dla was wspaniałe chwilę. Mam nadzieję, że zarówno ja i wy dotrwamy w naszych postanowieniach. Utwór Beatlesów pozytywny poniżej dla uwagi :D

Grzesznicy

Grzesznicy

Północne Włochy są piękne o każdej porze roku, szczególnie, gdy niebo jest bezchmurne, a księżyc świeci tak jasno jak tamtej nocy. Pamiętam, gdy widziałem twarze wszystkich zgromadzonych. Wykrzywione w grymasie nienawiści i pogardy. Patrzyli na nas nie jak na ludzi, a bardziej jak na kreatury gorsze od zwierząt. Z przodu tłumu stał półślepy kapłan łgarz, który żywo gestykulując, głosił mądrości biblijne i słowa potępienia. Teraz zdawał się człowiekiem cnotliwym i bogobojnym, jakby pisma świętych znał na pamięć lub nawet asystował przy ich spisaniu. Nie miało to jednak odzwierciedlenia w czynach. Nazywał się Damiano, pochodził chyba z okolic Florencji, jednak lokalnym proboszczem był już od dziesięcioleci. Ludzie polegali na nim, widząc w nim człowieka bożego, osobę niezłomnych zasad. Z ochotą przekazywali w jego ręce datki, które miały wspomóc Kościół i umożliwiać mu rozwój. Bywałem jednak niejednokrotnie na plebanii, kiedy służyłem za pośrednika naszego feudała, któremu wiernie służyłem. Widziałem cały przepych, w którym żyli duchowni w swej „skromności”. Na stołach zawsze można było znaleźć łabędzie, pawie i przepiórki, figi, daktyle, wina oraz wiele innych delikatesów. Nie brakowało im nigdy soli, cukru, różnych ziół, zaopatrzeni byli nawet w odrobinę szafranu. Jedli niekiedy lepiej niż nasz pan, który sam chętnie dokładał do tego zbytku. Bardzo dbali też o wystrój. Poza kolorowymi witrażami i ornamentami kościół posiadał piękny, bogato zdobiony ołtarz, zrobiony przed laty na specjalne zamówienie oraz ogromny krucyfiks, wyrzeźbiony ręką znakomitego artysty. Nie mogę powiedzieć, że kościół nie dawał niczego lokalnej społeczności. Zatrudniał ubogie kobiety do pomocy w kuchni, biednych mężczyzn do prac wymagających pewnej tężyzny fizycznej lub ogólnej zaradności, a nawet sieroty i wiejskie dzieci do sprzątania w świątyni oraz na plebani. Ojciec Damiano nie miał jednak nigdy wysokiego zdania o prostym ludzie i wypłacał pensje umożliwiające przeżycie, jednak niepoprawiające w dużym stopniu sytuacji materialnej tych ludzi. Ponadto krążyły plotki na temat intymnej relacji, jaką miał on utrzymywać z niektórymi parafiankami. Ksiądz Ivo – wikariusz – był człowiekiem zupełnie innym, a przynajmniej sprawiał takie wrażenie. Zdawał się znaczenie bardziej wrażliwy na problemy prostego ludu. Raz nawet podsłuchałem niechcący, gdy kłócił się z proboszczem o pieniądze oraz na co są one przeznaczane i o sytuację Kościoła. Szkoda, że ojciec Ivo jakiś czas temu wstąpił do franciszkanów i nas opuścił.

Proboszcz stał teraz dumnie obok wioskowej straży, odpowiedzialnej za nadzór nad całym widowiskiem i pomagającej w organizacji. Ubrani byli porządnie, bardziej jak wojsko niż chłopi, jednak po wyrazie twarzy i zachowaniu łatwo było poznać, że to ludzie prości, którzy nie grzeszyli inteligencją. Wyglądali trochę jak zwierzęta, które długo głodowały, lecz wreszcie zostały puszczone wolno i szybkim tempem rzuciły się do koryta. Ich świńskie oczka i bezwstydne uśmiechy paliły mą duszę bardziej niż płomienie. Wyglądali na dumnych ze swoich dokonań, jakby nie chodziło tu o spalenie dwóch „grzeszników”, a co najmniej egzekucję samego Heroda. Byli to głównie ludzie podli i chciwi. Większość z nich nadużywała swojej pozycji do zaspokajania własnych, samolubnych potrzeb. Niewielu z nich faktycznie czuło, że służy jakiejś idei, by strzec ludzi, dbać o porządek i sprawiedliwość w wiosce. Ci, którzy naprawdę do czegoś się nadawali, najczęściej szybko przechodzili na bezpośrednią służbę dla naszego pana przyjmującego dobrych ludzi z otwartymi ramionami. Tuż za plecami strażników stała cała lokalna starszyzna. Większość ściskała w dłoniach różańce lub krzyże, a wszyscy w ogromnym skupieniu słuchali księdza i przytakiwali każdemu słowu z ust jego.

- Pismo rzecze: „Ktokolwiek obcuje cieleśnie z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą, popełnia obrzydliwość. Obaj będą ukarani śmiercią, sami tę śmierć na siebie ściągnęli.”

Ludzie wtórowali mu wrzeszcząc słowa, które w każdej innej sytuacji uznane zostałyby za bluźnierstwa, ale w tych okolicznościach spotykały się nawet z aprobatą duchownego. To byli nasi sąsiedzi. Wielu z nich w przeszłości nigdy nie powiedziałoby o nas złego słowa. Temu pomogłem kiedyś w kryciu dachu, tamtemu mój ojciec zeszłej jesieni pożyczył narzędzia, a dzieci tamtych moja matka niejednokrotnie częstowała swoimi wypiekami. Razem z nimi pracowaliśmy w polu, spotykaliśmy się przy jednym ognisku i chodziliśmy do jednej świątyni. Wychowywaliśmy się na jednej ziemi i żyliśmy razem. Nagle, jakby ktoś rzucił na wieś naszą zły urok, stałem się dla nich obcym. Nie widzieli już we mnie uczciwego człowieka, giermka naszego pana, syna kowala, jedynie zagrożenie. Żaden z nich nie widział nigdy na oczy wiedźmy, diabła. Słyszeli jednak bardzo dużo o tych stworach z piekła rodem i zepsuciu, które rzekomo szerzyły, a ponieważ nie mieli żadnego z nich pod ręką, musieli zadowolić się nami. Szybko zresztą przypisano nam również wiele innych „zbrodni”. Według zebranej tłuszczy byliśmy odpowiedzialni za nieurodzaj, przymrozki, suszę, czyraki, a nawet kwaśnienie mleka. Każdy kolejny zarzut był jeszcze bardziej oryginalny od poprzedniego. Nawet mimo bólu kąciki moich ust mimowolnie się unosiły, gdy zmuszony byłem słuchać tego bełkotu.

- „Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego? Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani mężczyźni współżyjący z sobą.”

Nieliczni stali z boku i chyba współczuli nam, płonącym na stosie. Odwróceni byli plecami lub bokiem. Woleli nie patrzeć niż reagować… jednak trudno ich winić. Kościół nie pozostawiał złudzeń. Wszelka forma sprzeciwu była natychmiast tępiona, a każdy odstępca uznawany za heretyka i unieszkodliwiany z zatrważającą bezwzględnością, i okrucieństwem. Zabawne, że im częściej ktoś bywał w świątyni, tym głośniej krzyczał i mocniej nienawidził. Spośród zebranych jedynie nieliczni czuli, że coś jest nie tak i Jezus nie to miał na myśli, gdy mówił o Bożym miłosierdziu. Ksiądz dalej mówił swoje, a ja myślałem o innych wersach, które nieraz słyszałem przecież w tym samym kościele. Jezus rzekł: „A czemu widzisz źdźbło w oku brata swego, a belki w oku swoim nie dostrzegasz? Albo jak powiesz bratu swemu: Pozwól, że wyjmę źdźbło z oka twego, a oto belka jest w oku twoim? Obłudniku, wyjmij najpierw belkę z oka swego, a wtedy przejrzysz, aby wyjąć źdźbło z oka brata swego.” Czy wszyscy zapomnieli o przykazaniu miłości? Jeszcze raz wytężyłem wzrok i przyjrzałem się zgromadzonym. Było mi tak gorąco i robiło mi się ciemno przed oczyma, ale chciałem być pewien. Wiedziałem, że pana wśród nich nie będzie. Ze swoimi ludźmi ruszył chyba na wojnę, pomóc jakiemuś krewnemu. Myślałem, że może dojrzę gdzieś swoich rodzicieli, ale wtem sobie przypomniałem, że grzebaliśmy ich tydzień temu i całą wsią zebraliśmy się wtedy na pogrzebie. Ich dusze też wydawały się nieobecne, pewnie wejść już zdołały do nieba. Tydzień temu? Teraz wydawało się to tak odległe. Kiedy były te czasy i kto je odebrał? Gdzie podziali się ludzie, co ze mną płakali, zapalali świecie, kopali w ziemi i składali kwiaty? Kim byli ci, którzy stali przede mną?

- „Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.”

W ostatnich chwilach swojego żywota nawet nie myślałem o nienawiści. Mój umysł trochę błądził, jednak starałem się jeszcze zachować przytomność. Wszystkie negatywne myśli kotłowały się w mojej głowie, ale nie mogły być silniejsze od tego jednego uczucia, które nawet w tym momencie przeżywałem z największą intensywnością. Marcello – mój ukochany płonął u mego boku. Nie chciałem, żeby tak to się skończyło. Jedyne, czego zawsze pragnąłem, to jego szczęścia. Robiłem, co mogłem, okazywałem mu troskę i dawałem tyle, ile byłem w stanie. Żałuję, że nie mogłem zagwarantować mu bezpieczeństwa. On nigdy większej wagi do niego nie przywiązywał. Lubił ryzykować. Zawsze był pełen buty, niepokorny i śmiał się w twarz niebezpieczeństwu. Czy to nas zgubiło? Nie można jednak nas winić, jak długo człowiek może ukrywać, kim jest i co czuje? Czy człowiek niemogący okazać swojego uczucia jest w ogóle osobą? Czym ktoś bez serca będzie się różnił od zimnego głazu, z którego osobę owszem, można uformować, ale nigdy nie będzie prawdziwie żywy? Próbowałem na niego spojrzeć, chociaż trudno było mi obrócić głowę. Sznury mocujące mnie do drewnianego pala, skutecznie krępowały ruchy. Może to i lepiej, że nie widziałem, kiedy umierał. Miałem nadzieję, że tak jak ja nie żałuje tego kim byliśmy… jesteśmy. Jaki jest sens w rozpaczaniu nad życiem teraz, gdy właśnie się kończy? Odczuwałem przygnębienie myślą, że być może drugi raz nie ujrzę jego twarzy. Smagały nas języki ognia, jednak z każdą chwilą ból zdawał się coraz słabszy. Teraz nie czułem go prawie wcale. Wdychałem dym. Nie mogłem przestać kaszleć, gdy wchodził w moje nozdrza i drapał w gardło. Jednak z każdym wdechem czułem się bardziej senny i coraz mniej dochodziły do mnie bodźce z otoczenia. Robiło się coraz ciemniej. Przestałem widzieć nawet twarze ludzi przede mną i wyglądali już tylko jak majaczące, kolorowy plamy. Wrzask też zaczął już cichnąć. Przede mną były tylko czarne kleksy, które być może niezgrabny pisarz pozostawił na pergaminie. Zamknąłem oczy. Zasnąłem.

Sto lat Ojcom Niepodległości i wszystkim Polakom

Ignacy Jan Paderewski:
Wybitny pianista, dyplomata,
Co tylko Polskę kochał bardziej od fortepianu.
Jego pomoc sprawiła,
Że o Polsce nie zapomniano w Wersalu.

Józef Klemens Piłsudski:
Dobry "Dziadek", Marszałek,
Co władzę od Rady Regencyjnej dostał,
Dla dobra wszystkich się starał,
Nie dbając wyłącznie o własny stołek.

Roman Stanisław Dmowski:
Miał Polskę jako priorytet,
Nie szedł nigdy na ustępstwa,
Walcząc dla Poznania i Śląska,
Budował swój autorytet.

Ignacy Ewaryst Daszyński:
Wielki człowiek polskiej lewicy,
Wykazujący ogromne zaangażowanie,
Uparcie i odważnie działający dla sprawy,
Potrafił przegrywać stylowo i pięknie...

Wincenty Witos:
Ruch ludowy reprezentował.
Pochodził z rodziny chłopskiej,
Lecz jak rycerz postępował,
Nie chciał z najeźdźcą kolaborować.

Wojciech Korfanty:
Z chrześcijańskiej frakcji,
Działał w imię Polski,
Chcąc dla Ślązaków,
Żeby żyli w polskiej nacji.

Ci panowie się nie lubili,
Często wprost sobą gardzili,
Ale ziarno polskości zasiali.
Teraz żyjemy w wolnościach,
Zbudowanych na ich kościach.

Przeciwieństwa się przyciągają

Bo przeciwieństwa się przyciągają
Gdy się nawzajem już dobrze znają
I gdy to zrobią, to nie ma siły
By znowu same bez siebie żyły

Woda i ogień wytworzą parę
Nowe powstanie z tego co stare
A gdy w miłości będą złączeni
Będą wiedzieli po co stworzeni

Tylko jednego ja jestem pewien
Że nawet jeśli niczego nie wiem
To chociaż mam ja dzikiego Kotka
Może najlepsze co mnie tu spotka

Bo chociaż jestem sam ułożony
Mniej od niego może szalony
Gdzie widzę nicość, on widzi wiele
Ale cię kocham Mroczny Aniele

I kiedy jestem u twego boku
Czasem mi ciężko dotrzymać kroku
Jednak próbuję, bardzo się staram
Bo się tym wszystkim po prostu "jaram"

A ty też z tego czerpiesz naukę
Szklany sufit ja z tobą stłukę
Wszystko zbudować możemy sami
Bowiem jesteśmy tak zakochani

Juliusz Nowina-Sokolnicki - Czyli "pasta" to też sztuka

>Bądź Juliuszem Sokolnickim
>W sumie nikt nie wie do końca skąd się wziąłeś
>Nawet nie wiadomo kiedy się urodziłeś, ale podałeś jakąś tam datę w swoim życiorysie
>O twoim wykształceniu też nikt nie wie, ale luj powiedzmy, że studiowałeś historię na Uniwersytecie Warszawskim
>I tak nigdy tego nie sprawdzą XD
>Opisuj też swoją działalność podczas trwania wojny i okupacji
>Tak naprawdę nikt nie wie, czy cokolwiek z tych rzeczy miało miejsce
>Zupełnie jakby mogły być wyssane z palca
>Władze RP na uchodźstwie twierdzą, że nigdy nie figurowałeś w rejestrach AK
>Pewnie źle wpisali do tabelki w Excelu
>Ty wiesz lepiej
>Uciekasz do Wielkiej Brytanii
>Dają ci tam jakieś zatrudnienie
>W sumie nudna robota
>8 kwietnia 1972
>August Zaleski spada z rowerka
>To twoja wielka szansa
>Wreszcie będziesz kimś
>Rozsyłasz fotokopie dokumentu stwierdzającego, że zostałeś wyznaczony na następcę Zaleskiego
>No bo przecież tak działa demokracja
>I tak się nie udaje, bo większość stwierdza, że to falsyfikaty
>Jak oni w ogóle śmią śmieć?
>Jeb^ć hejterów
>Zostajesz "Prezydentem Wolnej Polski na Wychodźstwie"
>Dymisjonujesz cały rząd i tworzysz nowy
>Oni chyba nie załapali, ale kij z tym, to ich problem
>Ty Sergiusz, będziesz kierował moim gabinetem
<(Do dzisiaj nikt nie wie kim był Sergiusz)
>Ogólnie w ciągu swojego życia powołujesz dokładnie 13 rządów
>Tak, 13 rządów
>W ciągu 17 lat
>Mianuj się też generałem brygady
>Brzmi dumnie
>Ale zaraz!
>Jeśli masz być generałem potrzebujesz armii!
>Ej kumple, chodźcie, zakładamy jednostkę wojskową
>Nie no, nie będziemy naprawdę walczyć
>To tylko zabawa
>Teraz możesz nadawać tytuły oficerskie i generalskie
>A nawet marszałka dam, zaszalejmy
>Ej chyba coś nie pykło XD
>Nasza armia składa się z samych oficerów, podchorążych, podoficerów, generałów i admirałów
>Tak, nie mamy okrętów, ale mamy marynarkę
>Kto bogatemu zabroni?
>Zresztą niech będzie
>Potem będziemy mogli się chwalić, jak mieliśmy rozbudowaną kadrę oficerską
>Nie to co ten Kaczorowski
>Tfu
>W ogóle w latach 70' zmieniasz nazwisko
>Tu zmarł Juliusz Sokolnicki i narodził się... Juliusz Nowina-Sokolnicki
>Polski hrabia pełną gębą
>Właściwie książę
>Naprawdę lubisz się awansować
>Ale spoko, skoro samozwańczy książę August von Hohenstauf i samozwańczy książę Karl Friedricha von Deutschland to potwierdzają, to musi być prawda
>Przy okazji zostajesz biskupem
>Bo czemu kurde nie
>Ale jest jedna decyzja z której jesteś cholernie dumny
>Bardziej dumny niż z czegokolwiek innego
>Nigdy nikt nie dokonał czegoś tak wspaniałego
>Order Świętego Stanisława
>Za co można dostać ten tytuł pytacie?
>Cóż, to nie jest takie łatwe
>Trzeba dobrze umieć obchodzić się z wazeliną
>I zapłacić od 150 dolarów do 1000 w zależności od klasy
>Sprawiedliwe warunki, nie?
>Teraz sraj tym orderem
>Każdy z tym orderem dołącza do twojego kółka wzajemnej adoracji
>No Julek, tym razem przeszedłeś samego siebie
>Nikt nie podskoczy twoim kumplom z Orderu
>W końcu jesteś (samozwańczym) VIII Wielkim Mistrzem Orderu Świętego Stanisława
>Potem jeszcze przekształcasz Order Polonia Restituta w „zakon rycerski Rzeczypospolitej Polskiej”
>W końcu istniał od stuleci
>A przynajmniej tak cię uczyli na historii XD
>Wiedza z uniwerku się przydała
>Szkoda, że nadal nikt nie wie, czy naprawdę tam chodziłeś XDD
>No, ale ten order to nawet fajniejszy jest
>Jak go masz to możesz używać "Sir" przed nazwiskiem
>Panie elektryku proszę, oto order
>To znaczy Sir
>Jeszcze należałeś do jednego zakonu
>Ale właściwie szkoda strzępić na to ryja, bo cię wykopali
>Nie widzą nawet ile stracili
>Niestety, w końcu spadasz z rowerka
>Na pogrzebie są twoi wszyscy kumple z Orderu Świętego Stanisława
<(Zawsze wiedziałeś, że z tym "najlepszych przyjaciół poznaje się w biedzie" to bujda, najlepszych kumpli stać na zakup twojego orderu)
>Żyłeś prawem śmieszka...
>Czy kiedykolwiek pojawi się ktoś równie wartościowy dla polityki europejskiej... właściwie światowej, co ty?
>No nie sądzę
>Ale nie ma tego złego
>Przynajmniej wyznaczyłeś kuzyna na prezydenta przed swoją śmiercią
>No bo przecież tak działa demokracja x2
>Umarł książę, niech żyje książę
>Proszę państwa, przed wami prezydent 2 RP, książę Jan Zbigniew Potocki
>Pierwszy tego imienia
>Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy
>Dosłownie, póki Order Świętego Stanisława będzie istniał, twoi ziomkowie nie dadzą 2 RP upaść
>Czas na zmianę

I will continue your legacy

Co, gdzie, jak? - Czyli o zmianie nazwy

Wszyscy pewnie zdążyliście już zauważyć, że "Stalski" został przemianowany na "Niedźwiedź bipolarny". Jeśli śledzicie mnie na Facebooku (do czego was zachęcam), to słyszeliście już trochę o tym, co mną kierowało, ale w tym poście zamierzam opowiedzieć wam całą historię. Usiądźcie wygodnie i pozwólcie, że opowiem wszystko o genezie tej nazwy i co mną kierowało przy jej zmianie.

Zacznę od najprostszego pytania - "Czemu nie Stalski?" Odpowiedź jest dziecinnie prosta. To nie moje nazwisko i czułbym się źle, gdybym miał wykorzystywać je na dłuższą metę. Fakt, gdy czytam co piszę, najczęściej łapie mnie silne żeżu i chciałbym uciec daleko, gdzie pieprz rośnie, ale trzeba mieć dojrzałość, by radzić sobie z tą odpowiedzialnością, która spoczywa na autorze za jego dzieła. Z nazwą "Stalski" tak naprawdę nie liczyło mnie prawie nic, poza podobnie brzmiącym nazwiskiem. Jaki jest sens zbierać pochwały pod obcym nazwiskiem? Szczególnie, że naprawdę zbieram się, żeby nieznacznie wypromować moją twórczość. Wiem, że daleko mi do wielkiego poety, a znacznie bliżej do przeciętnego grafomana, ale nawet taki gość jak ja czegoś od życia chce. Jeśli się nie uda to trudno, ale nie chcę się reklamować na nazwę "Stalski". Nie ma w niej tak naprawdę za wiele ze mnie. Wydaje mi się... pusta. Jeśli już się promować, to korzystając z jakiejś ciekawej nazwy z którą będę lepiej się identyfikował i być może przyciągnie więcej zainteresowanych.

Dobra, to skoro powody za samą zmianą nazwy mamy już chyba za sobą... Powiem wam, czemu "Niedźwiedź bipolarny". Pogadamy wpierw o pierwszym członie. Dlaczego "Niedźwiedź"? Opowiem wam historię z czasów mojego wczesnego dzieciństwa, kiedy byłem jeszcze małym szkrabem, który potrafił jednak już mówić i to całkiem nieźle jak na swój wiek (rzekomo byłem bardzo inteligentnym dzieckiem, ciekawe gdzie teraz podziała się ta cała moja inteligencja). Był chyba styczeń. Osobiście nie pamiętam dobrze tamtego dnia, wszak byłem wtedy naprawdę mały, ale jakieś mgliste wspomnienia mam oraz słyszałem historie moich rodziców na ten temat. W tym okresie ksiądz chodził po mieszkaniach z kolędą. Moi rodzice wpuścili go i po jakimś czasie moja mama stwierdziła, że chce pochwalić się faktem, że potrafię już artykułować proste zdania oraz także powiedzieć swoje imię. Słysząc to ksiądz, zapytał mnie, jak mam na imię. Jak już nietrudno się domyślić, odpowiedź, która padła wtedy z moich ust, brzmiała "Niedźwiedź". Rodzice i ksiądz przyjęli to raczej z rozbawieniem, a jak proboszcz powiedział: "No jak niedźwiedź, to niedźwiedź." Nie wiem, jak to dokładnie wyglądało, ale gdy to sobie wyobrażam, faktycznie musiało być to raczej zabawne. Dlaczego tak powiedziałem? Sądzę, że ponieważ rodzice często zwracali się do mnie per "misiu", stwierdziłem, że to jest pewna forma mojego imienia. Jako, że byłem bystrym dzieckiem, uznałem, że nie przedstawię się przecież księdzu jako "Miś", bo to tylko zdrobnienie i mogłoby zostać uznane za coś niegrzecznego. Prosty rachunek w mojej głowie. Jak brzmi zgrubienie od "miś"? Niedźwiedź! W ten sposób zostałem niedźwiedziem i jakoś to zwierze zacząłem utożsamiać z własną osobą. Poza tym niedźwiedzie w większości są wielkimi i silnymi, ale raczej łagodnymi zwierzętami, które rzadko atakują ludzi, często celowo ich unikając. Masywny (brzmi ładniej niż "gruby"), włochaty (bo uwierzcie, że trochę tej sierści mnie porasta, aczkolwiek wiem, że zmuszony będę do ogolenia się gładko w niektórych miejscach), aspołeczny typ nie mógł znaleźć sobie bardziej pasującego zwierzaka niż niedźwiedź. No to teraz czemu bipolarny? Chciałem jakiś oryginalny człon. "Niedźwiedź" kojarzy się z pewnym Youtuberem. Dodatkowo epitet, który tamten twórca sobie dobrał brzmi "pulchny", nad czym głęboko ubolewam, bo to określenie (albo jakiś jego synonim) idealnie by mnie opisywał. Bipolarny jednak także pasuje. "Bipolar" to określenie na osobę z chorobę afektywną dwubiegunową. Na razie nie zostałem zdiagnozowany przez specjalistę, bym posiadał takowe lub jakiekolwiek inne zaburzenie, ale pewne elementy opisu tej choroby są zgodne z moją personą. Nie ma jednak co panikować, może jestem po prostu kapryśnym dziwakiem z silnymi wahaniami nastrojów. Poza tym określenie "bipolarny" można jeszcze rozbić na dwa. "Bi", co jest potocznie określeniem biseksualnej orientacji oraz "polarny". Nie muszę chyba wyjaśniać, że niedźwiedź polarny to nazwa konkretnego gatunku z rodziny niedźwiedziowatych. Natomiast cząstka "bi" także sama w sobie pasuje, jako iż pozostaję (być może naiwnie) zwolennikiem hipotezy biseksualności, zgadzając się z ogólnym stwierdzeniem ludzi takich jak np. Freud, że człowiek naturalnie jest biseksualny i każdy ma w mniejszym lub większym stopniu tendencje do bycia osobą biseksualną. To jak blisko znajdujemy się danej orientacji (hetero lub homoseksualnej) na spektrum decyduje jak łatwo (lub trudno) byłoby nam współżyć z osobą konkretnej płci. Przykładowo, uważam, że znajduję się blisko osobowości heteroseksualnej na spektrum, aczkolwiek nie jestem skrajnie heteroseksualny i nie wykluczam, że w pewnych okolicznościach mógłbym być w związku z osobą tej samej płci.
Przedstawiłem najprostsze wyjaśnienie, dlaczego właśnie wybrałem taką nazwę. Tak naprawdę istnieje więcej argumentów, które za nią przemawiały. Uznałem, że jeśli ludzie będą w przyszłości zainteresowani, żebym przeprowadził głębszą analizę i szerzej omówił jej genezę, to na pewno to zrobię. Może wreszcie nagram wtedy filmik w internecie, bo przydałoby się realizować cele, a nie tylko gadać o nich. Napiszcie coś pozytywnego albo w ogóle cokolwiek, bo to motywuje mnie do dalszego działania i przepraszam, że rzadko postuję, ale mam problem z wyrobieniem sobie nawyku. Mam nadzieję, że tworząc ten wpis, zyskam nową energię. Może wreszcie uwierzę w swoje możliwości i spróbuję znaleźć ludzi zainteresowanych moimi wypocinami w jakimś szerszym kręgu. Trzymajcie proszę za mnie kciuki, a wszystkie porady, wskazówki i słowa aprobaty są naprawdę mile widziane i staram się brać je pod uwagę, przy podejmowaniu decyzji o rozwoju bloga. Możecie też skomentować, co uważacie o nowym designie strony. Dziękuję za uwagę i do zobaczenia wkrótce!